Młody człowiek bardzo często patrzy na rzeczywistość przez pryzmat silnych emocji. Widzi świat intensywnie, ostro, czasem bez półcieni. Jeśli doświadcza niepokoju, poczucia zagrożenia, rozczarowania albo chaosu społecznego, łatwo szuka prostych odpowiedzi. W takim momencie atrakcyjne mogą wydawać się hasła radykalne, jednoznaczne i kategoryczne. Dają one poczucie siły, przynależności i kontroli nad rzeczywistością, która w istocie bywa skomplikowana.
Gniew nie zawsze rodzi się ze złej woli. Czasem wyrasta z lęku, z poczucia niesprawiedliwości, z potrzeby obrony tego, co człowiek uważa za ważne. Problem zaczyna się wtedy, gdy gniew staje się głównym narzędziem interpretacji świata. Wtedy łatwo przestać widzieć konkretnego człowieka, a zacząć widzieć jedynie grupę, etykietę, przeciwnika albo zagrożenie. Takie spojrzenie upraszcza rzeczywistość, ale jednocześnie ją zubaża.
Dojrzałość polega między innymi na tym, że człowiek uczy się odróżniać emocje od prawdy, reakcję od refleksji, a własne przekonania od nieomylności. Z czasem można zrozumieć, że świat nie dzieli się tak łatwo na „naszych” i „obcych”, na całkowicie dobrych i całkowicie złych. dowiedz się więcej »
