Jezus Chrystus, którego chrześcijanie wyznają jako Syna Bożego, Zbawiciela świata i obiecanego Mesjasza, przyszedł na świat jako Żyd. Nie jest to jedynie informacja historyczna ani drugorzędny szczegół Jego ziemskiego życia. Żydowska tożsamość Jezusa stanowi ważny element historii zbawienia i pomaga właściwie rozumieć zarówno Jego nauczanie, jak i wydarzenia opisane na kartach Nowego Testamentu.

Jezus urodził się w żydowskiej rodzinie. Jego matka, Maria, należała do narodu izraelskiego, podobnie jak Józef, który zgodnie z przekazem Ewangelii pochodził z rodu Dawida. Jezus został obrzezany ósmego dnia po narodzeniu, zgodnie z przepisami Prawa Mojżeszowego. Otrzymał wówczas hebrajskie imię Jeszua, oznaczające „Pan zbawia” lub „Bóg jest zbawieniem”. Jego rodzice zanieśli Go również do świątyni w Jerozolimie, aby przedstawić Go Panu i złożyć przewidzianą przez Prawo ofiarę.

Od dzieciństwa Jezus wzrastał w świecie żydowskiej wiary, tradycji i obyczajów. Znał Pismo Święte Izraela, modlił się słowami psalmów, uczestniczył w życiu synagogi i obchodził żydowskie święta. Ewangelia Łukasza opisuje, jak dwunastoletni Jezus udał się wraz z rodzicami do Jerozolimy na święto Paschy. Odnaleziono Go później w świątyni, gdzie rozmawiał z nauczycielami, słuchał ich i zadawał pytania.

Publiczna działalność Jezusa również odbywała się w żydowskim środowisku. Nauczał w synagogach, odwoływał się do Prawa Mojżeszowego, proroków i psalmów. Rozmawiał z uczonymi w Piśmie, faryzeuszami, saduceuszami i kapłanami. Posługiwał się pojęciami, obrazami i przypowieściami zakorzenionymi w kulturze Izraela. Jego słuchacze rozumieli odniesienia do Abrahama, Mojżesza, Dawida, Eliasza, Izajasza i innych postaci znanych z historii narodu wybranego.

Jezus nie był przedstawicielem religii całkowicie oderwanej od judaizmu. Jego nauczanie wyrastało z objawienia danego Izraelowi. Gdy mówił o jednym Bogu, miłości do Boga i bliźniego, sprawiedliwości, miłosierdziu, pokucie oraz nadejściu Królestwa Bożego, nawiązywał do treści obecnych już w Prawie i księgach prorockich.

Zapytany o najważniejsze przykazanie, Jezus odpowiedział słowami żydowskiego wyznania wiary: „Słuchaj, Izraelu! Pan, Bóg nasz, Pan jeden jest”. Następnie wskazał na przykazanie miłości Boga oraz miłości bliźniego. Nie odrzucił zatem dziedzictwa Izraela, ale ukazał jego najgłębszy sens.

Także ostatnie dni ziemskiego życia Jezusa były związane z żydowskim świętem Paschy. Ostatnia Wieczerza odbyła się w kontekście paschalnym, a śmierć Jezusa została przez pierwszych chrześcijan odczytana w świetle historii wyjścia z Egiptu, ofiary baranka i Bożego wyzwolenia. Sam Jezus podczas wieczerzy posługiwał się chlebem i winem, nadając im nowe znaczenie związane ze swoim ciałem i krwią.

Pierwsi uczniowie Jezusa również byli Żydami. Piotr, Jan, Jakub, Andrzej i pozostali apostołowie należeli do narodu izraelskiego. Pierwsza wspólnota chrześcijańska powstała w Jerozolimie, a jej członkowie początkowo uczestniczyli w modlitwach świątynnych i zachowywali wiele żydowskich zwyczajów. Dopiero z czasem Ewangelia zaczęła docierać na szeroką skalę do ludzi pochodzących z innych narodów.

Przypominanie, że Jezus był Żydem, jest szczególnie istotne w obliczu tragicznej historii antysemityzmu. W ciągu wieków Żydzi byli prześladowani, upokarzani, wypędzani i mordowani również w krajach, które określały się jako chrześcijańskie. Niejednokrotnie posługiwano się przy tym zniekształconą interpretacją tekstów biblijnych.

Nie można obciążać całego narodu żydowskiego odpowiedzialnością za śmierć Jezusa. Wyrok ukrzyżowania został wykonany przez władze rzymskie, a w wydarzeniach prowadzących do śmierci Chrystusa uczestniczyła określona grupa ówczesnych przywódców. Sam Jezus, Jego matka, apostołowie i pierwsi uczniowie także byli Żydami. Chrześcijaństwo nie może zatem budować swojej tożsamości na pogardzie wobec narodu, z którego według ciała pochodził Zbawiciel.

Apostoł Paweł pisał, że z Izraelitów pochodzą przymierza, Prawo, obietnice i patriarchowie, a także Chrystus według ciała. Jednocześnie przypominał chrześcijanom pochodzącym z innych narodów, że zostali wszczepieni w szlachetne drzewo oliwne. Nie powinni więc wynosić się ponad jego naturalne gałęzie.

Żydowskość Jezusa nie podważa powszechnego charakteru Jego misji. Chrystus przyszedł jako Mesjasz Izraela, lecz Jego zbawcze dzieło obejmuje wszystkie narody. W Nim wypełnia się obietnica dana Abrahamowi, że przez jego potomstwo błogosławieństwo otrzymają wszystkie ludy ziemi. Uniwersalizm Ewangelii nie oznacza zatarcia historycznej tożsamości Jezusa, lecz ukazuje, że zbawienie przygotowane w dziejach Izraela zostało ofiarowane całemu światu.

Chrześcijanin, który chce naprawdę poznać Jezusa, powinien czytać Ewangelię w świetle Starego Testamentu i historii Izraela. Bez znajomości żydowskiego środowiska łatwo błędnie interpretować Jego słowa, spory z przywódcami religijnymi, przypowieści oraz gesty prorockie.

Jezus był Żydem, synem Izraela i potomkiem Dawida. Modlił się słowami żydowskich modlitw, czytał Pismo Izraela i uczestniczył w świętach swojego narodu. Jednocześnie chrześcijanie wyznają, że był obiecanym Mesjaszem, Synem Bożym i Zbawicielem wszystkich ludzi. Pamięć o Jego żydowskiej tożsamości nie oddala od wiary chrześcijańskiej. Przeciwnie, pozwala głębiej zrozumieć, kim był Jezus z Nazaretu i w jaki sposób Bóg prowadził historię zbawienia.

Zajawka:

« »